Leven

Verandering

Panta Rhei, ofwel ‘alles stroomt’. Men kan niet twee keer in dezelfde rivier stappen. Ieder moment is uniek en de enige constante in het leven, is verandering.

Als ik diep in een boek verzonken ben en er komt plotseling een verandering in het verhaal, dan leg ik het boek weg en dan duurt het vaak wel weer even voor het wordt aangeraakt, al dan niet om het terug in de kast te zetten. Activiteiten op de planning die spontaan anders uitpakken? Niet altijd even goed aan mij besteed. De zeldzame keer dat ik een serie kijk, vindt er een plottwist plaats… Nooit zal ik weten hoe de serie afloopt.

Toen ik een paar weken geleden het lumineuze idee kreeg voor deze blog had ik het voornemen om de pagina snel op te zetten en aan de slag te gaan. Iedere week zou ik zorgen voor een nieuwe blog en als drieëndertigjarige Sherlock Holmes op zoek gaan naar mijn toekomst. Ik was toe aan grote veranderingen en het universum leek dat gehoord te hebben.

Twee dagen na aankoop van mijn domeinnaam kreeg ik een bericht via Instagram van een hele leuke oud-collega. Zij stuurde me een vacature waarvan ze dacht dat deze goed bij mij zou passen.

Grappig genoeg had ik een paar jaar eerder, van een andere lieve oud-collega dezelfde vacature gehad. Toen had ik nog het idee dat ik de functie niet aan zou kunnen, dat ik niet de juiste kennis en ervaring had, dat ze mij toch niet zouden willen hebben… Maar nu, nu voelde ik geen weerstand. Ik maakte me wel erg druk, want wat als… Ja, als wat eigenlijk? In plaats van een onbedwingbare berg, zag ik nu een uitdaging. De vacature paste inderdaad bij mij. Sterker nog, het was een functie waar ik mezelf echt in zou zien werken. De gevraagde kennis had ik nog steeds niet, maar het was geen rocketscience en zeker leerbaar als ik daar een kans toe zou krijgen.

Met wat hulp paste ik mijn cv aan en schreef een brief die uit mijn hart kwam. (Dit klinkt heel makkelijk, maar ik heb er nachten slecht van geslapen en ik moet eerlijk zeggen dat ik niet de leukste versie van mezelf was op dat moment.)

Ik verstuurde mijn sollicitatie en wachtte geduldig op de afwijzing. Die kwam niet. Wel kwam er een uitnodiging voor een gesprek. Het kwam erop neer dat mijn cv en brief iets getriggerd hadden bij de lezer en dat een persoonlijke kennismaking daar het vervolg op was. Ik had 2 weken de tijd om mezelf goed voor te bereiden.

Alle informatie die ik over de inhoud van de functie kon vinden, alle wet- en regelgeving die ermee gemoeid waren en alle informatie die mijn oud-collega nog had, vormden één grote berg die ik stelselmatig doorwerkte. Pas een paar dagen voor het gesprek kwam ik tot de ontdekking dat ik nog passende kleding nodig had en dat ik nog geen flauw idee had hoe ik mezelf ging presenteren.

Uiteindelijk kom ik er altijd wel en toen ik dinsdagochtend in mijn nieuwe outfit, goed voorbereid op de fiets zat, voelde ik niets anders dan gezonde spanning. Tot ik met een kopje koffie aan een tafel plaatsnam en een vriendelijke meneer tegenover mij ging zitten. Iedere spier in mijn lichaam besloot te verstijven, de spieren in mijn gezicht inclusief, met uitzondering van de spieren in en rondom mijn mond, want die dachten dat we op speed-date gingen en heel snel, heel veel moesten vertellen.

Ik leerde het volgende:

  • vertellen over hobby’s, brengt rust,
  • vertellen over de gezellige lichtjes in de Koopgoot rond Kerst, brengt ontspanning,
  • vertellen over de verhuizing voor de liefde, naar Rotterdam, brengt warmte,
  • koffie van ‘Heilige Boontjes’ is lekker,
  • een sollicitatie- of kennismakingsgesprek staat niet altijd gelijk aan een kruisverhoor en de tegenpartij is er niet steevast op gebrand om je af te fakkelen.

Toen ik eenmaal ontspande werd het een heel prettig en gezellig gesprek. Het was duidelijk dat ik goede kwaliteiten had voor de functie, maar dat ik onvoldoende geïntegreerde kennis had en de functie maar voor maximaal een jaar zou zijn. Het zou nog ongeveer anderhalve week duren voor ik meer zou horen en ik verwachtte er niet teveel van, maar er was een kans, een kleine kans, maar hij was er wel.

En in die week dat je dan moet wachten, groeit het verlangen om dingen te veranderen, om echt te doen waar je voor je gevoel voor gemaakt bent. In die week zie je jezelf toch stiekem dagelijks op de fiets naar je werk gaan, bedenk je wat voor kleding je dan zal dragen en wat je vaste vrije dag zal worden. Je bedenkt hoe fijn het zou zijn om vaste collega’s te hebben, een casus te bespreken of intervisie te hebben. Hoe heerlijk om uitgedaagd te worden in je denkwijze.

Een week later, dinsdagmiddag, de zon schijnt en ik zit met Hare Koninklijke Hoogheid op het balkon. De wereld is mooi, lekker warm en de telefoon gaat. Een vriendelijke meneer vertelt mij dat het gesprek erg fijn en gezellig was, maar dat het echt teveel tijd kost om mij helemaal wegwijs te maken in de wet- en regelgeving voor een vacature met de duur van één jaar. Hij geeft nog wat advies met betrekking tot andere functies waar ik eens naar zou kunnen kijken, want potentie, dat heb ik wel. Ik heb iets getriggerd en als ik ooit in die wet- en regelgeving thuis ben, dan mag ik het altijd weer proberen.

Ik zet een lekker muziekje op, klap de rugleuning van mijn stoel naar achteren, leg mijn voeten op de rand van het balkon en doe mijn ogen dicht.

Verandering, hier kom ik… Heb nog even geduld…

5 Reacties

  • Nathalie

    Wat ontzettend goed dat je die stap hebt genomen! Dat is idd iets om trots op te zijn en op voort te borduren, te groeien ❤️
    P.s.: fijne blog!!

  • Jeroen van de Corput

    Hoi Sharon,

    Erg fijn dat je je ervaringen deelt. Het is inderdaad niet makkelijk om iets te veranderen.
    Wel tof van je dat je het gesprek bent aangegaan. Potentie heb je zeker, het is wachten op de functie waarin je tijd krijgt om in te groeien.
    Heel veel succes toe gewenst met het nemen van de volgende stap.

    Vriendelijke groeten
    Jeroen

  • Lonneke

    Ik moet echt de stap gaan nemen om mijn CV op LinkedIn te gaan zetten en mijn horizon eens flink te verbreden. Ik ben niet blij waar ik nu werk en weet dat ik meer kan! Dank voor de inspiratie! (en de schop onder mijn achterwerk!)

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *