Leven

Struisvogelen

Zeg nou zelf, wat is meer verkoelend en rustgevend dan met je voeten in de zee staan en je kop heel diep in het zand te steken? Je gewicht kan niet toenemen als je niet op de weegschaal gaat staan, als je niet naar de dokter gaat dan kun je niet ziek zijn en als je niets onderneemt dan kun je ook niet falen. Waar struisvogelen zoal niet goed voor is. Maar niets is minder waar.

Zie jij het gebeuren dat die struisvogel een leeuw aan ziet komen en dat hij dan zijn kop in het zand steekt en denkt: ,,Als ik hem niet kan zien dan ziet hij mij vast ook niet.”

Natuurlijk niet! Die grote vogel ziet de situatie onder ogen, denkt ‘oh oh’ en zet het op een lopen.

Zelfs een struisvogel snapt dat je hoofd in het zand steken, je echt niet zal helpen.

Waarom ik hierover begin? Omdat ik mezelf aan het bovenstaande de afgelopen week zelf schuldig heb gemaakt. Ik noem het ‘vakantie’ en ik heb het gebruikt om alle dingen waar ik tegenop zag, uit te bannen. Ten minste, de eerste paar dagen. Daarna werd ik onrustig en duurde het nog een halve week om uit te vinden wat er aan de hand was.

Het had voornamelijk te maken met onzekerheid of duidelijker gezegd: angst om te falen. Als ik iets niet doe, dan kan ik het ook niet fout doen of gedaan hebben.

Ik wilde schrijven, op het strand, op de bank, waar dan ook. Ontspannen in het zonnetjes zou ik hele bladzijden vol schrijven, gewoon voor mezelf, maar ook voor jullie, mijn lezers. Fijne zinnen en hele verhalen zouden uit mijn pen vloeien en ik zou helemaal zen zijn. Klinkt te mooi voor woorden, toch? Zo dacht die nare, denkbeeldige trol op mijn schouder er ook over.

Wat ik schrijf is zinloos. Mensen die het lezen vinden het vast dom of saai. Denk ik nu echt dat ik een verschil kan maken? Waarom zou, wat ik zeg, er toe doen. Ik kan mijn tijd beter nuttig besteden. Ik word toch nooit een betere schrijver. Mijn ideeën zijn maar matig. Ik kan maar beter niet schrijven.

Ook wilde ik een nieuwe tracker maken voor de maand juli.

Hangt dat kinderachtige ding straks weer aan de koelkast. Al die dingen op social media die ik tegenkom zien er veel beter uit. Iedere dag een vinkje zetten, alsof mij dat echt wat brengt. Ik moet het ook zonder kunnen. Je kunt beter iets nuttigs gaan doen dan zo’n stom ding te maken.

Waar kwam al die negativiteit vandaag? Mijn verjaardagsblues. Een jaarlijks terugkerend fenomeen waarbij ik tussen Midzomer en ‘de grote dag’ onbewust begin te reflecteren op het afgelopen jaar. Dat is begonnen na mijn afstuderen en de stap naar de echte grotemensenwereld die daarop volgde. Er waren namelijk dingen die ik wilde doen, zoals werk vinden en verder groeien in mijn vakgebied. Maar ik studeerde af in de crisis met een papiertje dat minder gewild was dan ons als student was voorgeschoteld. Ik begon een eigen praktijk, slaagde er niet in deze te (onder)houden en belandde in de ‘administratie’.

Eigenlijk durfde ik dit jaar niet zo goed te reflecteren en daarom stak ik mijn kop diep weg in het zand. Toen ik besefte dat adem halen onder de grond nogal lastig is, besloot ik voorzichtig een stukje terug te kijken en was ik voor het eerst in jaren tevreden met wat ik zag. Ik heb kansen aangegrepen, ben dingen gestart en heb dingen afgerond, ik heb ideeën gekregen en ben daarmee aan de slag gegaan, ik heb goed voor mezelf gezorgd, ben gegroeid en de wereld ligt aan mijn voeten. En ineens voelde ik het weer, het vuurtje, het enthousiasme en het zelfvertrouwen.

Bang zijn mag, maar neem jezelf bij de hand en blijf ademen. Ben mild voor jezelf en heb vertrouwen. Het ziet er nu misschien niet uit zoals je jezelf had voorgesteld en zo gaat het er misschien ook nooit uitzien. Wat je toen voor ogen had, paste bij wie je toen was. Wat je nog te wachten staat, past misschien wel bij wie je dan bent.

Liefs,

Sharon

3 Reacties

  • Kim

    Struisvogel gedrag ben ik ook heel erg goed in, vooral de laatste jaren. Je beschrijft het goed, herkenbaar en dat is fijn om te lezen, want we zijn daar niet de enige in.

  • Charlie

    Hey lieve Sharon, ik had precies hetzelfde toen ik net als jij afstudeerde in de crisis. Ik moet zeggen dat ik het nu weer spannend vind met Corona. Jouw stuk over niet uit de weggaan spreekt me aan. Je geeft goede tips om het vermijden aan te pakken en tegelijkertijd ook ruimte en aandacht te geven aan dat je bang bent door dat niet te ontkennen. Dank je voor het delen! ❤️

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *