Bewustzijn

Call On Me

Sommige dingen gaan gewoon vloeiender als je jonger bent. Op de basisschool kom je iemand tegen die je aardig vindt en speel je samen, op de middelbare school maak je samen huiswerk of hang je samen wat op een vrije middag. In het weekend heb je dan misschien een bijbaantje en een sportwedstrijd te spelen, maar je hebt wat ruimte in je leven.

Sinds ik ben afgestudeerd en van uitzendbaan, naar uitzendbaan, naar tijdelijke baan zwerf, vind ik het een uitdaging en misschien zelfs wel een zware. Vriendschap. Het onderhouden van bestaande vriendschappen, het vinden van (nog onbekende) vrienden en het opbouwen van een band. Sinds ik vijf jaar geleden naar Rotterdam verhuisde is het er niet makkelijker op geworden. De fysieke afstand tot mijn huidige vrienden is groter geworden, mijn leven voller en mijn energie (tot nog toe) minder. Maar niet alleen mijn leven is veranderd, ook dat van hun. Aanwaaien voor even een kopje koffie is er niet meer bij en om te bellen is bij voorkeur een afspraak nodig. De avond heb je nodig om uit te puffen en het weekend om op te laden. Toch gaat de deur altijd open voor wie aanbelt.

Ik merk dat ik ga cocoonen, juist omdat ik behoefte heb aan contact, maar het allemaal zo’n uitdaging lijkt. Wie zit er op te wachten op een telefoontje van mij? Iedereen lijkt vrienden zat te hebben. Diep van binnen weet ik beter. Er zijn veel mensen eenzaam, mensen die wel zitten te wachten op de vraag hoe het met ze gaat en wel zitten te wachten op een praatje. Juist nu fysiek contact verder weg is door het coronavirus, kunnen we het anders aanpakken. We kunnen elkaar op afstand opzoeken, vrienden, familie en kennissen.

Dus ik bedacht het volgende: #CallOnMe2020

Tot aan Kerst ga ik iedere week iemand bellen die ik lang niet gesproken heb. Gewoon, omdat ik diegene mis, omdat ik denk dat diegene het misschien wel kan gebruiken en omdat ik wil weten hoe het met hem of haar gaat, for old times sake.

Aan het einde van het gesprek, vraag ik om het stokje van mij over te nemen en ten minste 1 persoon te bellen die diegene al lang niet gesproken heeft en aan het einde van het gesprek, dezelfde vraag te stellen.

Het is een kleine moeite om te laten weten dat je aan iemand denkt en als ik op deze manier maar voor één iemand het verschil kan maken in de donkere dagen die gaan komen, dan maakt me dat een gelukkig mens.

Bij deze dus een oproep: Doe je met mij mee? Start jij ook een lijntje?

Liefs,

Sharon

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *