Leven

Milder zijn

Het is en blijft een dingetje, goed voor mezelf zorgen. Het is zo lekker makkelijk om met mijn hoofd in de wolken te lopen en een ver-van-mijn-bedshow te zijn voor mezelf, dat ik mijn ‘ik’ soms ongemerkt passeer. Dat is op zich niet erg, ook van mijn universum kan ik niet altijd het middelpunt zijn, maar het is wel jammer als je in je hoofd net op een goede golf zit en je vervolgens met je surfplank wakker wordt op de bodem van een leeg zwembad.

Ik merkte het anderhalve week geleden. Weinig energie, een zwaar, bonzend hoofd vol met snot en twee kapotte broeken, die ook nog eens op klappen stonden. Alle ingrediënten om het bijltje erbij neer te gooien of mezelf, met de zevenmijlslaarzen van Klein Duimpje, een harde schop onder mijn kont te geven, waren aanwezig. Waar was het fout gegaan? Hare Koninklijke Harigheid was ziek geworden en ingeslapen. Moest ik daarom alles loslaten? Nee, maar dat gebeurde wel. Moet ik daarom nu boos zijn op mezelf? Nee, want dat heb ik niet verdiend.

En normaal gesproken zou ik niet nadenken en doorgaan tot mijn grenzen ver achter mij liggen, maar nu niet. Met mijn zeurderige en duffe snothoofd kon en mocht ik niet werken dus zat er weinig anders op dan rust nemen, slapen en een testje doen.

Ik sliep diep, ik droomde over hardlopen, ik droomde over Furry, ik droomde over fijne dingen en mezelf goed voelen. De testuitslag was negatief en met het snot, verdween ook de stress van de afgelopen maanden uit mijn lichaam.

Ieder einde heeft een nieuw begin. Het lege mandje van Furry is inmiddels weer bezet en dit keer staat er nog een extra mandje naast. De heren Rizzo en Pippin hebben ons geadopteerd als persoonlijke bedienden en tot dusver lijken we het best aardig te doen.

Ik mis Furry nog iedere dag, op de gekste momenten en bij de kleinste dingen. Vandaag is haar laatste ‘mandje’ bezorgd. Een urntje in de vorm van een slapende kat. Nu kan ze eindelijk uit dat theeblik en kan haar boek worden gesloten.

Mijn draad heb ik inmiddels weer door de naald kunnen steken. De hardloopschoenen zijn weer uit de kast en met Evy Gruyeart door mijn oordopjes kan ik weer 3 keer in de week fier zijn op mijzelf (zolang mijn knie het houdt), de eerste sollicitatie is de deur weer uit en mijn voedingsapp is terug in gebruik.

In mijn hoofd is weer ruimte voor schrijfsels en op de bank ligt een heerlijk kleedje met een nieuw leesboek. Het huis is herfstig en de geur van wierook en gemberthee trekt door het huis.

Milder zijn en voor jezelf zorgen. Die tip wil ik je, voor deze herfst, graag meegeven.

Liefs,

Sharon

2 Reacties

  • Yvonne van Rixoort

    Goed geschreven daar is niets op aan te merken kind en een dipje, heel “normaal” er zijn genoeg gebeurtenissen dat het even wat minder mág gaan ook dat kan en mag zeker. Nu jezelf oppakken en dóór wát goed is dat van je👏👏

Laat een reactie achter aan Kim Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *