Leven

Eindejaarsvibes

Waarom wachten tot het einde van het jaar? Waarom niet gewoon, vandaag?

Nog een paar dagen, dan zitten we alweer in december en is het jaar bijna ten einde. Veel mensen zullen de nare vibe van het afgelopen jaar graag van zich af willen schudden. Tijdens het kleinschalige kerstdiner even een korte terugblik, dan door naar een stil uiteinde en een nieuw jaar waarvan iedereen hoopt dat alles weer terug kan naar het oude, maar al weet dat het zo makkelijk niet gaat. Tweeduizendtwintig, niet te lang bij stilstaan, snel vergeten, of toch niet?

Zelfs met alle perikelen rondom het coronavirus was het afgelopen jaar lief voor mij. Begrijp me niet verkeerd, ik maak(te) me ook veel zorgen om de mensen om me heen, mis mijn familie en vrienden, wil er lekker op uit en 100.000 leuke dingen doen die nu allemaal beperkt zijn. Ik heb er ook de balen van en weet je wat? Volgende maand heb ik dat nog veel meer, want ik hou van de lichtjes in de stad, het drankje in de pub na het winkelen voor boomcadeautjes, het samenzijn met de mensen van wie ik houd en de irritaties rondom de kerstviering. Daarom blik ik nu terug op mijn jaar, zodat ik op mindere dagen vast kan houden aan wat het jaar me al gebracht heeft en kan bedenken hoe ik deze positieve vibes volgend jaar door kan zetten.

Wie had afgelopen januari kunnen denken dat het jaar zo zou lopen? In januari zat iedereen nog lekker uit te buiken van de schranspartijen en de vuurwerkrestanten uit zijn haar te vegen en in februari hoste het coronavirus, al après-skiënd, zo tussen de carnavalskrakers door. Het was een startschot voor een hoop ellende: winkels besloten te sluiten, sportscholen moesten sluiten, massaal thuiswerken maar gelukkig wel allemaal bij mooi weer. Met z’n allen de paden op de lanen in, zodat zelfs het bos werd afgezet. Even gingen we dit wel volhouden, applausje voor de zorg, alles schoonmaken wat je aanraakt, hoesten in je elleboog en zouden mondkapjes niet verstandig zijn (als je het zelf bedenkt is het blijkbaar anders)?

Al deze tijd kon ik gelukkig aan het werk blijven, de regelmaat en structuur mocht in mijn leven blijven en de sportschool verruilde ik tijdelijk voor wandelingen om de Kralingse Plas. Het was toen dat ik bedacht dat ik mijn leven wat meer wilde inkleuren en jullie mee zou nemen op mijn avontuur. Het avontuur is, wat betreft het ontdekken en uitproberen, nog een beetje uitgebleven, maar “wat in het vat zit, verzuurt niet”. We houden het tegoed.

Wel motiveerde deze blog mij om het schrijven weer op te pakken en vooruit te blijven kijken. Het werd een plek om mijn verhaal te doen en jullie daarmee te vermaken. Er werd gelachen om Het strandje en meegeleefd met het Afscheid. Ik voelde me waardevol door jullie mijn verhaal te kunnen geven en leerde veel over mezelf.

In juli rondde ik mijn schematherapie af en voelde ik me na jaren ‘klaar voor de wereld’. Voor het eerst had ik handvatten die bruikbaar waren en niet afbraken als ik er eens naar greep. Zelfs toen Hare Koninklijke Harigheid ziek werd en het einde daar was, voelde ik dankbaarheid en bleef ik rechtop staan. Ik kon huilen en verdriet hebben zonder dat het voelde als het einde van de wereld. In de tijd dat Hare Koninklijke Harigheid ziek was, kwam ik in gewicht wat aan, maar zelfs dat kon ik zonder al teveel moeite beperken. Na ons weekje vakantie in Valkenburg en de adoptie van de mini’s, voelde ik me sterker dan ooit en liep ik zonder al teveel moeite terug ‘het pad’ op.

De maatregelen rondom het virus versoepelden en werden weer aangetrokken. De sportschool voelde niet meer fijn. In plaats van de handdoek in de ring te gooien besloot ik te gaan hardlopen. Een oude hobby die ik een aantal jaren geleden door een blessure aan de kant had moeten schuiven. Waar ik een aantal jaar geleden om 5.00 uur ’s ochtends in het donker ging lopen omdat ik bang was dat mensen mij zouden zien, loop ik nu bij daglicht en geniet ik van mijn omgeving. Ik sta versteld van wat mijn lichaam kan en hoe snel mijn conditie zich opbouwt. Mijn zelfbeeld is ontzettend veranderd en daardoor ook mijn relatie met eten. Eten is voeding geworden. Voeding voor mijn welzijn. Om deze relatie kracht bij te zetten, start ik deze week met een cursus Voedingsleer bij de NHA. Ik ben trots op mijn vooruitgang van het afgelopen jaar.

Wat zijn jullie positieve vibes van het afgelopen jaar die jullie meenemen de decembermaand in?

Liefs,

Sharon

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *