Leven

Kerstgedachten

Veertien december, in de middag, lange rijen voor de winkels, want: “We hebben deze spullen écht nodig!” Waarom heb je douchefoam van Rituals echt nodig? Stink je zo of denk je dat mensen niet meer van je houden als je het niet voor ze onder een boom parkeert?

Ik weet zeker dat je makkelijk tegen een boom aan kan kijken die rondom de stam niet bezaaid ligt met cadeautjes. Ik kijk al een paar weken tegen een kunstboom, zonder ballen, aan waar de onderste twee rijen takken van ontbreken en ik leef ook nog.

Als je door het jaar heen wat meer laat blijken dat je van je omgeving houdt, hoef je ze nu niet te overladen met cadeaus. In de kerstgedachte komen niet per se cadeaus voor. In de bijbel wel, maar dat was vanwege het kraambezoek. De overeenkomst is wel dat Jozef, Maria en Jezus ook cadeaus kregen waar ze niks mee konden.

Tegenwoordig is daar een oplossing voor. Je geeft iemand een bepaald bedrag, laat diegene daar één of meerdere cadeau(s) voor kopen (met een beetje geluk hoef je ze niet eens in te pakken) en vraagt of hij/zij ze zelf meeneemt en onder de boom legt. Ik weet het niet zeker, maar ik vermoed dat het is uitgevonden door mijn opa en oma. Mijn schoonmoeder probeerde het laatst ook: “Helemaal goed”, zei ik, “maar je pakt het wel zelf in”.

Over inpakken gesproken. Dit jaar is alles een beetje anders, what’s new, maar tradities blijven altijd een beetje hetzelfde en omdat sinterklaas nogal kort dag was (eind november) opperde ik het idee om een ‘cadeau speciale’ te doen met Kerst. Serieus, volgend jaar, houd me tegen! Het kwam op het volgende neer: dit jaar zijn de gezamenlijke Sinterklaasavond en Tweede Kerstdag geannuleerd. Trek een lootje, koop een cadeautje en kleed het leuk aan. Maak een surprise, schrijf een gedicht of ga voor mijn part zitten schilderen op nummer. Je kan het opsturen of langsbrengen, als het maar rond de 20e binnen is. Het idee werd met gematigd enthousiasme, soort van goed ontvangen.

Dertien december besluit ik, terwijl ik vrolijk zit te knippen en plakken, maar eens te informeren of er nog meer mensen al zijn begonnen aan hun kunstwerk. De eerste reactie is een foto van de benen van mijn jongste broertje, in een trainingsbroek, op bed en daarbij de boodschap: “Hier wordt ook druk geknutseld”. Een van mijn lieve schone zussen oppert dat zij nog niet is begonnen, want de decembermaand is nogal druk en mijn middelste broertje vraagt of we niet gewoon een gedicht kunnen schrijven want kinderen + werk = druk, druk, druk, en er is toch nog niemand aan zijn surprise begonnen. Dussssss… Mijn andere schone zus wijst mijn middelste broertje erop dat hij niets hoeft te doen, omdat zij het voor haar rekening neemt en post voor de rest nog een in-geval-van-nood-oplossing van Marktplaats. Ook blijkt dat mijn jongste broertje zijn cadeauwensen voor zichzelf en de hond nog moet invullen. (Het lootje wordt uiteindelijk ingevuld op 21 december en de hond wil graag een pet met een klep.)

De status op 18 december is dat één stel het cadeautje al op de post heeft gedaan en dat zowel mijn ouders als mijn jongste broertje nog moeten beginnen aan hun speciale aankleding. Zelf heb ik bijgevoegde, goed gevulde en superhippe uil geknutseld en lijkt het me niet verstandig om deze toe te vertrouwen aan het overvolle busje van PostNL dus ga ik hem hoogstpersoonlijk afleveren. Gelukkig heb ik plezier gehad aan het knutselen en ben ik zelf erg enthousiast over het gedrocht, want de reacties zijn zo overweldigend dat ik de volgende keer weer gewoon het boek van Sinterklaas maak van een schoenendoos.

Vroeger jongens, toen ik nog een klein meisje was, toen was Kerstmis geweldig, vrede op aarde en zo. Eerste Kerstdag gingen we altijd naar opa en oma. Met de hele familie zaten we dan bij elkaar, de gedekte tafel van uit de posten gehaalde deuren, het zachte en warme tapijt aan mijn voeten, de lichtjes, de warmte, de geuren van lekker eten en de twee oudere mensen die ik niet kende, maar die er ieder jaar bij waren. Later werd het kerstdiner verplaatst van thuis, naar het restaurant. Dat was anders, maar als kind net zo fantastisch. Het ene jaar leerde ik servetten vouwen, het andere jaar was ik onder de indruk van wat mijn tante op haar bord had (ongepelde zeedieren) en weer een jaar later was opa vergeten voor het weggaan zijn nette schoenen aan te trekken en weigerde hij op zijn pantoffels met oma te dansen. Van alle cadeautjes die ik ooit gehad heb, kan ik mezelf er nog maar twee herinneren. De kerstbeer, waar ik nog zeker 15 jaar mee geslapen heb, en het eerste cadeau dat ik voor mezelf moest gaan kopen.

Na Eerste Kerstdag volgde logischerwijs altijd nog een tweede. Kerstmis met het gezin. ’s Ochtends uitgebreid ontbijten, de kaarsen boven de tafel traditiegetrouw aangestoken en de hele dag leuke films op televisie en liedjes op de radio. Warm én samen, dat zijn wel een beetje de woorden die het voor mij samenvatten. December was een rustmoment in het jaar en zo voelt het voor mij nog steeds.

Mijn gedachten geven mij warmte en blijdschap in deze donkere dagen. Mijn kerstgedachten.

De echte kerstgedachte? De instelling het beste te doen voor de mensen, zoals voorgehouden tijdens kerst? Dat is helemaal geen kérstgedachte. Dat is een gedachte waar je het hele jaar gehoor aan zou moeten geven. Die zit verstopt in kleine dingen van grote waarde.

Ik wens iedereen fijne feestdagen toe. Maak mooie herinneringen <3

Veel liefs,
Sharon

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *