Leven

Lelijke woorden

Lelijke woorden, heel veel. Dank de Goden voor mondkapjes, want anders waren ze er misschien wel uitgefloept. Ventileren is goed voor je, zeggen ze. Ik weet niet wie ‘ze’ zijn, maar ik denk niet dat mijn ventilatie goed is voor de gemiddelde ‘ze’. Coronavirus, verantwoordelijkheid, funshoppen, kinderen *kuch*

Twee weken geleden was ik nog helemaal vrolijk en blij en zei ik, serieus, heus waar:,, Het lijkt wel alsof ik de wind in de rug heb.” Goede shit was happening: uit de flexpool, vaste locatie, vast contract, toffe teams, meer uren, iedere vrijdagochtend mijn stukje planning terug en dat was alleen nog maar het werkgerelateerde. Ook belde er nog een voormalig intervisiegenootje met een goed idee/voorstel, kreeg ik twee prachtige swingdresses, was ik heerlijk in mijn cursus ondergedompeld en liep ik zonder problemen 5 kilometer aan een stuk, de sterren van de hemel (voor mijn gevoel dan hè).

Zelfs Sinterklaas was trots op mij en hij besloot daarom mijn linkerschoen te vullen met, niet één, maar twee blessures. Ik denk dat ik wel mag concluderen dat ik niet zo goed kan omgaan met pijn. In tien dagen tijd ben ik al 2,5 kilo gezelliger en loop ik rond als een combinatie van de boze witte man, de Grinch en Herr Flick. Ik word er geen leuker mens van, zullen we maar zeggen, eerder een soort van geflipte hyena uit The Lion King. Ik overweeg zo onderhand de mini’s aan hun ballen in de boom te hangen, omdat ik er gek van word dat ze steeds in de boom klimmen. Ik denk er op de fiets wel eens aan om heel hard tegen auto’s te schoppen die te dicht langs de stoeprand staan zodat ik er niet langs kan. Twijfel soms of het slecht is om mensen van hun fiets te rijden als ze heel langzaam en onvoorspelbaar fietsen en vraag me af of het fout is om een tegemoetkomende fietser zonder licht heel hard te laten schrikken door ‘boe’ te roepen, midden op een onverlicht fietspad.

Rizzo in de boom

Gisteren zat ik mezelf weer zo op te fokken en moest ik gewoon lachen, ik lachte mezelf daar heel hartelijk om uit, het was toch donker. En omdat ik het zo leuk had, reed ik ook bijna twee hardlopers van het fietspad. Niet uit jaloezie, maar omdat ze geen verlichting hadden en ik ze niet zag door een tegemoetkomende bromfiets met felle verlichting. Toen ben ik maar mensvriendelijk gaan ventileren tegen alle hardlopers: Staat je goed, dat lichtje!, Weet je wat jou goed zou staan? Een lichtje!, Wat zie je er stralend uit!

De lelijke woorden, die houd ik maar voor me. De wereld is op het moment al rot genoeg. Vanochtend heb ik even een potje hartverscheurend liggen janken. Ik miste Hare Koninklijke Harigheid ineens zo verschrikkelijk intens. Als op een vlot stroomde alle negativiteit van de afgelopen week met mijn verdriet naar buiten. Het leven is toch beter te dragen als je af en toe ventileert.

Liefs,

Sharon

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *