Leven

Lemonade

When life gives you lemons, make lemonade.

En ik moet zeggen, ik kan dat goed. Ik pak die citroen, pers hem uit en slaak een strijdachtige oerkreet terwijl ik hem achterover sla en het haar op mijn tanden verbleekt.

Verwilderd kijk ik in het rond, maar ik pak er nog één en nog één, ik ga door ook al weet ik niet waarom.

Maar als dan het haar van je tanden begint te schroeien dan bedenk je dat het milder moet kunnen, minder zuur. Laten we het zuur verdoven, met suiker. Dus dan voeg je een beetje suiker toe en nog een beetje meer en op een gegeven moment ben je hyper moe van de suikers en de moeite, omdat je iets probeert zoet te krijgen dat eigenlijk gewoon zuur is.

De moraal van het verhaal? Het is oké om je even niet oké te voelen. Je hoeft die citroenen niet meteen uit te persen en op te drinken. Die citroenen lopen niet weg, ze bederven niet ineens, maar rijpen eerst. Snijd ze in plakjes en doe ze in een glas met water, rasp de schil door een gerecht, je komt er echt wel doorheen. De citroenen zijn niet het hoofddoel.

Iedere keer moet ik het weer tegen mezelf zeggen. Dezelfde valkuil, steeds opnieuw. Vallen, opstaan en weer doorgaan, maar vergeten te kijken waarover ik struikel. En als je doet wat je altijd deed, dan krijg je wat je altijd kreeg. En ik wil zoveel. Teveel. Ik moet het van mezelf maar kunnen. Tot de dagen geen uren meer hebben, maar alleen taken en je lichaam dan in maart zegt ‘weet je wat jij kan… nu even helemaal niets’. Mijn spieren verkrampten na een massage en wilden niet meer los. In plaats van ontspanning was het precies de laatste druppel geweest, die ik niet kon verwerken.

Ik naar de huisarts, mezelf drie dagen van de wereld geholpen, de spieren weer los en tijd om te ontspannen. Zeven dagen in rust voortbewegen, taken worden weer uren en we zijn ‘good to go’, voor een paar weken.

Komt het uit de lucht vallen? Ja. Waren er signalen vooraf? Ja. Heb ik die (h)erkent? Nee.

Het is een heel ander gevoel dan ik al ken. Ik ben niet somber, ik ben niet depri, maar ik ben moe en ik wil op pad naar de toekomst. Inmiddels ben ik al een paar keer naar haptotherapie geweest en begin ik langzaam te ervaren dat niet alleen mijn hoofd, maar ook mijn lichaam mij dingen vertelt als ik het maar aandacht geef. Ik wil graag groeien en dat ga ik ook doen, maar eerst ga ik rusten en uitvinden waar ik blij van word.

Vanaf vandaag heb ik vakantie, bijna twee weken en ik kan je vertellen dat er veel op het programma staat en ik op dag 1 van mijn vakantie nog nooit zo zen geweest ben.

Fijne zomer!

Liefs,

Sharon

2 Reacties

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *